Dokument gotowy!

Umowa B2B powinna określać: strony umowy (dane firmy i NIP), zakres usług, wynagrodzenie i terminy płatności, zasady wystawiania faktur, czas trwania i warunki wypowiedzenia. Ważne jest też określenie odpowiedzialności, własności intelektualnej oraz ewentualnych kar umownych za naruszenie poufności lub zakazu konkurencji.

W umowie B2B zleceniobiorca jest niezależnym przedsiębiorcą — sam opłaca składki ZUS i podatki, wystawia faktury, nie ma prawa do urlopu ani zasiłku chorobowego z tytułu tej umowy. Umowa o pracę zapewnia pełną ochronę pracowniczą, ale generuje wyższe koszty dla pracodawcy (ok. 20–22% narzut na ZUS).

ZUS może zakwestionować B2B i uznać je za ukryte zatrudnienie pracownicze, jeśli: praca jest wykonywana wyłącznie dla jednego zleceniodawcy, pod jego kierownictwem, w określonych godzinach i miejscu, bez ryzyka po stronie wykonawcy. Wówczas ZUS może żądać dopłaty składek jak przy umowie o pracę.

Tak, zakaz konkurencji w umowie B2B jest dopuszczalny na podstawie art. 353¹ KC (swoboda umów). Strony mogą uzgodnić jego zakres, czas trwania i karę umowną. W odróżnieniu od KP, prawo cywilne nie wymaga wypłacania odszkodowania za zakaz po zakończeniu umowy — chyba że strony tak postanowią.

Freelancer prowadzący JDG może wybrać: podatek liniowy 19% (brak kwoty wolnej, ale stała stawka), skalę podatkową 12%/32% (z kwotą wolną 30 000 zł) lub ryczałt od przychodów ewidencjonowanych (stawka zależy od rodzaju działalności, np. 12% dla programistów). Do tego dochodzą składki ZUS (ok. 1 800–4 000 zł/mies.).